Μηνύματα στον τοίχο

Στου κάστρου τα τείχη, στην Μπρούσα Φεγγάρι ως σάλπιγξ ηχούσα Μας φέρνει στου νου μας τα μάτια Ζωής και θανάτου κομμάτια.  Τα χείλη του  Γέροντος χύνουν  Του Κόντογλου λόγια σαν μέλι, Που θέλω για νέους να γίνουν Προς μίμηση τόξο και βέλη.   Σοφής δε κυρίας η γνώση Σπαρμένη με δέος και κόπο Καρπούς στην καρδιά τους ας δώσει, Φωτίζοντας χρόνο και τόπο. Ποιητής:  π.Π.Σ.

Άγιοι, όμορφοι,  άφαντοι, φανερωμένοι. Είδαν, "ξείδαν",  είπαν, είχαν.  Άνθρωποι του τώρα, όμορφοι,  "φανερωμένοι", ξεχασμένοι,  είχαν, έχουν, "ξείδαν", τρέχουν. Γκρέμια, κλάμα, αίμα, ράμα. Τρέλα, σπάθα, άκου άσμα:  《Κύριε, Κύριε, "τρέξε" Κύριε. "Μάνα", Μάνα, κράτα Μάνα, Άγιέ μου, αγκάλιασέ με, Δάκρυ λύγισε με! Παπά-Αρσένη,  στήριγμα χρυσάφι, πόνος και φαρμάκι  έφυγε η μνήμη, έλιωσε το σπίτι. Κλάψε "Μάνα", κλάψε, τρέξε και ευχήσου, μες τις πέτρες και τζαμιά για εκκλησιές μας είναι: όμορφες ακόμα και έτσι.  Σε ευχαριστούμε Κύριε μου! Εγώ θα κλαίω πάντως, ακόμα και τις πέτρες να μου δώσουν, για δεν έχασα χωράφι, έχασα Ελλάδα. Μα σε ευχαριστώ Θεέ μου! 》 Ποιητής: Χ.Κ.

Φάρασα μακρινά. Φάρασα γη Αγίων. ΓΗ που φυσά χαρούμενα από τον επαναπατρισμό. ΓΗ που διψά για για ορθοδοξία και Θεία λειτουργία. Ποιήτρια: Β.Π.

  Σε σκεφτόμουν αγκάθι που ματώνει η ψυχή, μα η δροσιά σου θεραπεύει κάθε σκέψη θλιβερή, Μια νεράιδα που κοιμάται στην απέραντη ομορφιά, περιμένω την ώρα να έρθεις πάλι κοντά, Η καρδιά μετανοιωμένη μα το βλέμμα μπροστά, τα λευκά ετοιμάζω να αξιωθώ τη χαρά, Κάνε Θεέ μου να θυμάται την γλυκιά αγκαλιά, κάνε την προσευχή καράβι που τον πόνο παίρνει μακρυά,  Τώρα ξέρω πως στέκεις σαν σημαία ψηλά, Ω Μητέρα, ευχή κάνω, μην τη χάσω ξανά! Πρ. Εκδρομή Ι. Μ. Οσίου Αρσενίου  Καππαδοκία Μ. Ασίας Αυγουστος 2024 Ποιήτρια:  Θ.Π.

54 ψυχές κινήσαμε, την ιστορία μας να δούμε. Με προσευχές την ντύσαμε. Και μια ελπιδα τα σύνορα να τα ξαναδιαβούμε. Ποιητής: Α.Γ.

  Κλαίει η καρδιά μου σήμερα, ψάχνω να βρω Αγίους. Βασίλειους, Γρηγόριους, Στουδίτας και άλλους Καππαδόκες δεν έχει η εποχή μας. Πηδάω βουνά, πηδάω εποχές, στ' ανατολικά τα μέρη, με γέροντα Συνέσιο, Αβραάμ Κωστίδη, Πατέρα Πέτρο που εντρύφησε σε βιοτή Αγίου Μεγάλου Παΐσίου. Σαν την Αγία Θέκλα  τρέχω κι εγώ, να οσμιστώ ουράνια ευωδία, πόρρω απέχει η καρδιά μιας τέτοιας αγιωσύνης. Ζητώ πρεσβείες Αγίων μας που έχουν παρρησία, Προφήτη Ηλία εκεί ψηλά, στης Προύσας μες τους λόφους.   Μέγα Ιωαννίκιου απ' τις κορφές του Ολύμπου. Ηγιασμένου Σάββα από τη Μουταλάσκη, ταπεινού Ιωάννη γονυπετή, σ' αλόγων στάνη, Προκοπίου, Ευσταθίου μεθ' όλης οικογενείας,  Οσίου Αρσενίου που φιλοξένησε και πάντων των Αγίων. Ζητώ πίστη ευσέβεια, χαρίσατέ μας Αγίοι, παππούδων και γιαγιάδων προσευχή Αγία. Αυτό να πάρουν τα παιδιά, οι νέοι να συνεχίσουν, να ευαρεστήσουν τον Θεό. Κι εκείνη την ώρα την Αγία, έμπροσθεν του Κυρίου μας, με καθαρά καρδιά. Ποιήτρια:  Α.Χ.

   Συ Κύριε εθεμελίωσες την γη και έργα των χειρών σου είναι οι ουρανοί. Ο ήλιος σκοτείνιασε, το φεγγάρι έσβησε. Σεισμός στην Ανατολή, έφυγαν για αλλού οι Χριστιανοί. Τρομαγμένοι, μόνοι, έρημοι. Πόλεις γκρεμίστηκαν, λαοί εκδιώχθηκαν. Άλλοι μαρτύρησαν και άλλοι εθανατώθηκαν. Εκκλησίες κάηκαν, μοναστήρια ερήμωσαν. Η φύση εφρίξε, ο άνθρωπος έκραξε. Κάστρα ακατοίκητα, πολιτείες φαντάσματα. Η μανία τους δεν άρκεσε την δίψα τους για αίμα να καλύψει. Και όμως, ήρθε ο καιρός και πάλι την πιστή τους να δείξουν. Άνθρωποι άλλοι απλοί, άλλοι μορφωμένοι, λίγοι σώθηκαν από την μάχαιρα της σφαγής. Σφαγή, αιματοχυσία, φόβος, τρόμος και φρίκη, λουτρά αίματος. Καταστροφή, πυρ και σκότος. Μα που να ξέρουν πως οι μάρτυρες έτσι είναι. Αμετακίνητοι και έτοιμοι να δώσουν μαρτυρία Χριστού. Έτοιμοι για να υποστούν τα πάνδεινα. Διαβασμένοι, για το τι τους περιμένει. Και όμως, κάποιος φοβήθηκε τον Χριστό και Τον ζήλεψε. Κάποιος σφετερήστηκε τον Τριαδικό Θεό. Ανθρώπους βάζει μόνοι τους να χτυπιούνται, μό...

Από την Καππαδοκία φύγαμε εμείς τώρα,  ενώ είναι πολύ νωρίς και έχουμε αρκετή ώρα.  Τώρα όμως δεν επιθυμώ,  την περιοχή των αγίων να αποχωριστώ. Πέρασα πνευματικές στιγμές όμορφες και διασκεδαστικές παρόλο που οι μέρες ήταν λίγο κουραστικές.  Απ'τα βάθη της καρδιάς  μαζί με εσάς θα ευχηθώ,  μιαν ελεύθερη Ελλάδα  με ορθόδοξο πληθυσμό.  Την επόμενη φορά  που στην Τουρκία θα βρεθώ  το έδαφος που θα πατάω  θα' ναι πάλι ελληνικό.  Σας ευχαριστώ!!! Ποιήτρια: Π.Σ.

Ο ήλιος ανατέλλει,  χρυσοκέντητες εκτάσεις γης,  αρχίζουν να διαφαίνονται. Πόλεις ξεπροβάλουν στο πέρασμά του.  Πόλεις αρχαίες, ελληνικές, χριστιανικές. Πόλεις ξεχασμένες, ερημωμένες, κατεστραμμένες. Ζέει το ηφαιστειακό έδαφος της Καππαδοκίας. Τρέμουν οι πέτρες και τα γκρέμια. Ανείπωτες ιστορίες ανθρώπων κρύβονται κάτω από κάθε λίθο. Ευωδιάζει τούτος ο τόπος·  Ελληνισμό, χριστιανισμό, Ρωμιοσύνη. Ευλογημένος τόπος  Άνθρωποι με πονεμένες καρδιές, γεμάτες ελπίδα και πίστη στον Θεό. Βασιλεύει ο ήλιος, χάνονται οι τελευταίες ακτίνες του,  βυθίζονται οι πόλεις στο σκοτάδι, μα το ένδοξο παρελθόν, συνεχίζει να στέκει αγέρωχο, καρτερώντας τον επουράνιο Πατέρα του. Ποιήτρια: Β.Κ.

Καππαδοκία Φάρασα και Καισάρεια μαζί τόσοι Άγιοι πολλοί. Θεέ μου δως μου υπομονή και νουν είς τό κεφάλι να μοιάσουμε τους βίους ( των Αγίων μας) με του Θεού την χάρη. Χίλια καλώς εσμίξαμε σε τούτο το ταξίδι κάνε Θεέ μου να λειτουργήσουμε  ξανά στο Μέγα Μοναστήρι ( Αγιά Σοφία). Ποιήτρια: Φ.Κ.

Έδιωξαν τους παππούδες μας απ' την Καππαδοκία Όλοι με το Γέροντα πήγαμε στην Τουρκία Είδαμε τους τόπους τους και ακούσαμε ιστορίες  Μοναδικά τα μοναστήρια τους και οι εκκλησίες  Κατεβήκαμε σε πόλεις και ανεβήκαμε σε βουνά  Πολλή ήταν η συγκίνηση σε όλα τα χωριά  Τώρα επιστρέφουμε πίσω στα νέα χωριά  Όλοι με την ελπίδα ότι τα παλιά θα ξαναγίνουν ελληνικά! Ποιήτρια:  Ν.Ρ.

Ο λαός μας έχει υποστεί σκλαβιά και κακουχίες. Τον ξεριζώσανε από τον τον τόπο του, τον στείλανε εξορίες. Χιλιόμετρα βαδίσανε σε διαδρομές θανάτου,  τον ελληνισμό κουβάλησαν να τον στεριώσουν κάπου. Τις εκκλησίες μας έκαψαν,  τά μοναστήρια ερήμωσαν,  τα σπίτια μας κλάπηκαν,  οικογένειες χάθηκαν. Το στήριγμα η πίστη τους προς την Παναγία,  μητέρα που δεν τους εγκατέλειψε  τους έδωσε ευλογία. Έλληνα μην ξεχνάς του τόπου σου την ιστορία,  μην ξεχνάς αυτούς  που χάθηκαν για την πίστη την αγία. Ποιήτρια: Μ.Τ.

  Τελειώνει το προσκύνημα στην Καππαδοκία,  Πόλεις που μας θυμίζουν την ελληνική ιστορία. Ας έχουμε για πάντα των Αγίων την ευλογία, Κι ας διατηρήσουμε με ζήλο τη δική μας τη θρησκεία. Το αίμα των Ελλήνων που παλιά είχε χυθεί, Από αυτό ένα μέρος έμεινε για πάντα εκεί, Το υπόλοιπο μέρος, όμως, ρέει στις φλέβες μας, Και συνεχιζει την ιστορία τους: η σύγχρονη Ελλάς. Οι ιστορίες εκείνων των τόπων δε θα ξεχαστούν, Οι βίαιες και τρομερές αλήθειες δε θα σκεπαστούν, Η πίστη και ο πατριωτισμός μας δυνατά θα ηχούν, Με οδηγό τον Θεό οι Έλληνες μπροστά θα προχωρούν. Ας θυμόμαστε με συγκίνηση τις αναμνήσεις που αποκτήσαμε, Γι' αυτές τις εμπειρίες και σε άλλους να μιλήσουμε, Τα βήματα των Αγίων στα οποία μόλις βαδίσαμε, Μέχρι τον Παράδεισο να τα ακολουθήσουμε! Ποιήτρια: Κ.Σ.

  Ας νηστέψουμε από τα πάθη μας και τα εκούσια παραπτώματα, τα εν λόγω και έργω. Ας κάνουμε και εμείς μαζί με τους τρεις μάγους ένα δώρο ό,τι μπορεί ο καθένας, να κόψει από τις αμαρτίες του, και να τα εναποθέσουμε στην φάτνη του Νεογέννητου Θείου Βρέφους τα Χριστούγεννα. Ας προσπαθήσουμε να γίνουμε και εμείς ταπεινοί ποιμένες οι οποίοι βλέποντας μόνο ένα αστέρι το ακολούθησαν χωρίς δεύτερη σκέψη και προσκυνήσαν τον Νεογέννητο Χριστό πιστεύοντας σε Αυτόν. Ας τους μιμηθούμε και εμείς στην απλότητα και στην πίστη τους. Ο καθένας μας κουβαλάει έναν σταυρό, άλλος μικρό, άλλος μεγάλο. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει πως δεν παύει να είναι ένας σταυρός τον οποίο προσπαθούμε να σηκώσουμε κάθε μέρα. Παρ’όλα αυτά, ο Χριστός μας προσμένει να Του ζητήσουμε το έλεος και την βοήθεια Του γιατί μόνοι μας δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Ο Κύριος φωνάζει«μή πεπείθατε ἐπ’ ἄρχοντας ἐπί υἱούς ἀνθρώπων, οἷς οὐκ ἔστι σωτηρία» και ας μην ξεχνάμε το «ἄνευ ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν». Μακάρι μέσα σε αυτό το 40ή...

  « Τί ἀνταποδώσω τῷ Κυρίῳ περὶ πάντων, ὧν ἀνταπέδωκέ μοι; Ποτήριον σωτηρίου λήψομαι καὶ τὸ ὄνομα Κυρίου ἐπικαλέσομαι. Τὰς εὐχάς μου τῷ Κυρίῳ ἀποδώσω ἐναντίον παντὸς τοῦ λαοῦ αὐτοῦ. Τίμιος ἐναντίον Κυρίου ὁ θάνατος τῶν ὁσίων αὐτοῦ». Ο Θεός τα οικονομεί έτσι, ώστε ένα τυχαίο για εμάς περιστατικό, καθόλου τυχαίο για τον Θεό, ένας πόλεμος, μία μακροχρόνια αρρώστια, ένα ατύχημα-δυστύχημα, μία ανίατη ασθένεια χωρίς περαιτέρω, όριο, παράτασης χρόνου ζωής, μας κάνουν να στρεφόμαστε στον Θεό και να τον παρακαλούμε να μας βοηθήσει. Ο Θεός, με τις πρόσκαιρες καταστάσεις της ζωής, μοιράζει στον καθένα μας στεφάνια τα οποία ή τα κερδίζουμε με τις αρετές μας ή τα απεμπολούμε λόγω των παθών μας. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να λέμε «δόξα σοι ο Θεός» και να πιστεύουμε στην Πρόνοια του Θεού. Να πιστεύουμε πραγματικά. Είναι περίεργο και αξιοθαύμαστο το γεγονός ότι ο Θεός μας δίνει αυτήν την δυνατότητα, να τον δοξάσουμε και να πιστεύσουμε σε Αυτόν. Έρχεται η στιγμή που στην ζωή μας θα πληρώ...